Interview met Zahid Ghaida: 'Ik voel me echt thuis in België'

door anoniem

Zahid Ghaida (28) is student maatschappelijk werk. Hij houdt van joggen en schaken. Toen terreurgroep IS drie jaar geleden zijn stad in Syrië bereikte, vluchtte hij naar België.

Ik woonde in een dorp op 25 kilometer van de stad Kamishli. Het leven was er heel eenvoudig en veilig. We leefden met veel verschillende culturen samen: christenen, moslims, Arabieren en Koerden. Mijn ouders zijn Syrische Koerden. We zijn een grote familie: mijn vader had drie vrouwen en zeventien kinderen.

Na de start van de revolutie in Dara’a, veranderde mijn stad. Er vochten drie kampen tegen elkaar: IS, al-Assad en de Koerden. IS vernielde moskeeën en doodde alle Koerden zonder te weten wie of wat. Al Assad nam alle jongens mee om te vechten in het leger en bombardeerde de dorpen die IS bezette. Maar wij waren banger van IS dan van al-Assad. Het Koerdisch leger bewapende zich ook om onze stad te verdedigen. In januari 2015 heb ik gezegd: ik blijf hier niet meer. Nu wil ik nooit meer terug naar Syrië.

Mijn reis naar België duurde twee weken. Via Irak, Turkije, Griekenland, Macedonië, Servië en Duitsland tot hier. Ik heb via-via smokkelaars gezocht om naar Europa te komen. In Turkije vond ik iemand die met de boot naar Griekenland ging voor duizend euro. Dat was gevaarlijk: als er drie boten uitvoeren, kwam er zeker één boot niet aan. We zaten met vijftig mensen in een klein bootje dat maar voor twintig man bedoeld was. De smokkelaar leerde iemand van ons in twee minuten om de boot te besturen en wees: 'Dáár is Griekenland. Over een uur zijn jullie er.' We zaten met vijftig mensen in een klein bootje dat maar voor twintig man bedoeld was. De smokkelaar leerde iemand van ons in twee minuten om de boot te besturen en wees: 'Dáár is Griekenland. Over een uur zijn jullie er.' Dat was niet waar. We hebben uren rondgevaren: we zagen het eiland niet meer. We waren bang, maar gelukkig is niemand van ons in zee gevallen.

Ik wilde naar België, omdat mijn broer hier woont. Om negen uur ’s avonds kwam ik aan in Brussel-Zuid. Mijn broer wachtte mij op in het station. We hadden elkaar al vier jaar niet gezien. Hij nam direct een foto om aan mijn familie te laten zien: 'Zahid is veilig nu, hij is bij mij. Niet bang meer zijn.'

Op internet vond ik een appartement in Merchtem. Tijdens het joggen kreeg ik het idee om de Merchtemnaren thuis te bezoeken. Ik kreeg uitnodigingen van ouderen, kinderen, leraren en zelfs van de burgemeester. Iedereen koos een thema om over te praten. Mijn vriend, een journalist uit Irak, filmde onze huisbabbels. Ik vond het een prachtige manier om de mensen en hun cultuur te leren kennen. Ik heb heel veel geleerd en de Merchtemnaren ook. Sommigen dachten dat we in Syrië nog in hutten wonen.

Ik geloofde niet meer dat ik mijn vrouw nog terug zou zien. Het duurde echt heel lang. Na twee jaar kon ze met het vliegtuig van Libanon naar hier komen. Mijn mama woont nog in Syrië met drie broers en twee zussen. We hebben een groep op WhatsApp en spreken elkaar elke dag. Ik hoor elke week wel dat een zelfmoordterrorist van IS zich heeft opgeblazen in een winkel of op straat. 

Ik voel me hier echt thuis. Ik ben alleen nog maar positieve mensen tegengekomen die me steunen. Als je hier een doel hebt, kan je het bereiken. Hier kén je jezelf. In Syrië niet. Op school mag je niks zeggen tegen de leraren, kinderen mogen niks zeggen tegen hun ouders, op straat mogen we niet zeggen dat we al-Assad niet meer willen. Nog altijd ben ik onzeker om te spreken.Ik voel me hier echt thuis. Ik ben alleen nog maar positieve mensen tegengekomen die me steunen. Als je hier een doel hebt, kan je het bereiken.

Ik ben erkend vluchteling voor vijf jaar. In 2021 gaan ze de situatie opnieuw bekijken. Ik wil proberen om binnen die drie jaar iets concreets in handen te hebben. Ik wil een diploma behalen en mijn Nederlands verbeteren. Ik ben nu bezig met mijn droom om maatschappelijk werker te worden en vluchtelingen te helpen. Als het kan, ga ik dat doen als werk. Zo wil ik leven.

Auteur Finne Anthonissen