Maak kennis met Rik Wesemael, maker van de Refugee Walk-route

door Dimitri
  • copyright Jan Smets

Rik Wesemael is de man achter de route van de derde Refugee Walk in Mechelen. Wandelliefhebber dekt de lading niet meer, voor een dodentocht meer of minder draait Rik zijn hand niet meer om. Als voorzitter van Wandelclub Opsinjoorke Mechelen vzw zet hij zijn schouders onder verschillende betekenisvolle initiatieven. 

Hoe heb je het parcours voor de Refugee Walk bedacht?

Een mens is gemaakt om zoveel mogelijk in de natuur te zijn en te wandelen. Hier in Mechelen en omgeving zijn heel wat groene longen en dat hebben we nodig om een mooie wandeling van 40 km te maken. Samen met medewerkers van het Vluchtelingenwerk heb ik de wandelomloop zo veel mogelijk in de natuur kunnen uittekenen en bewandelen. Ik ben graag in de natuur en wandel ook heel graag en verken graag de omlopen. 40 km zijn bovendien goed te doen als je voldoende traint en traag opbouwt. 

Je bent niet aan je proefstuk toe als het heftige wandelingen betreft. Zo zit je al aan tientallen dodentochten. Vanwaar de fascinatie voor het wandelen? Hoe is die begonnen?

Aangezien ik noch een fiets noch een wagen had en ik van mijn 20ste jaar uitging stapte ik steeds te voet naar Rumst, Duffel, Walem, Waarloos, Blaasveld. Vanaf 1976 ben ik beginnen stappen door deel te nemen aan de Vierdaagse van Mechelen die sedert 1970 begon en dit tot 1980. Toen is de bestaande club Antiloop gestopt.

Begin januari 1983 heb ik dan samen met enkele vrienden de club gesticht met als naam Opsinjoorke Mechelen. Wij organiseerde toen al onze eerste wandelingen waarbij iedereen naar onze Mechelse omgeving kwamen om te wandelen. Vanaf 1985 ben ik begonnen met deelname aan de dodentocht, welke ik dit jaar voor de 33ste maal uitstapte. Daar de naam van onze club Opsinjoorke was wou ik me als Mechelse figuur in de kledij van Opsinjoorke tonen om de club naam bekend te maken bij de wandelaars.

Omdat ik vroeger al had meegedaan aan sponsortochten wou ikzelf ook stappen voor het goede doel. Zo stapte ik o.a. voor Levenslijn, Kom op tegen kanker, een meisje Lize, SOS Roemenië, SOS Kinderdorpen, school in Bangladesh, Prinses Harte, … en dit jaar voor A touch of Rose (kanker).

Voor onze wandelclub tekende ik in die tijd ook al de omlopen uit op kaart en wandelde ze dan zelf ook. Ook aan het bewegwijzeren van de omlopen met pijlen deed ik samen met vrienden en mijn bestuursleden. 

Mechelen werd dit voorjaar winnaar van de Stappenclash (inwoners van verschillende steden konden hun stappen digitaal ingeven). Hoe komt het dat de inwoners van Mechelen zo’n fervente stappers zijn?

Er werd heel wat activiteiten en dan vooral op wandelgebied georganiseerd door allerlei verenigingen en sociale diensten. Zo stapten de bewoners van de woon- en zorgcentra ook mee tijdens de wandeldagen of deden de trappen op en af van beneden tot boven.

Ikzelf had een wandeling van 7 km uitgetekend waar de mensen konden aan deelnemen op 20 mei en dat kwam overeen met 10.000 stappen.  Als Mechelse Opsinjoor deed ik zelfs samen met enkele sympathisanten de beklimming ven de Sint-Romboutstoren 538 trappen hoog om van daaruit een mooi zicht te hebben over de stad en ver daarbuiten.