Verhalen van Afghaanse vluchtelingen

Vluchtelingenwerk geeft het woord aan Afghaanse vluchtelingen.

Het gezin bij onze lidorganisatie VLOS

'Na drie jaar in België zijn we nog altijd op de vlucht'

Vader Parameet Singh komt de kleine spreekkamer van onze lidorganisatie VLOS (Vluchtelingen Ondersteuning Sint-Niklaas) binnen. Ineengedoken neemt hij voor ons plaats. In zijn ogen rust de blik van iemand die jarenlang werd vernederd. Met zijn vrouw Kulwant Kaur en zoon Sat Paal Singh moest hij op de vlucht voor racistisch geweld, intimidatie en maffiapraktijken van de taliban. Ze behoren tot de Sikh, een vervolgde minderheidsgroep in Afghanistan. Het gezin komt uiteindelijk in ons land terecht. ‘Na drie jaar België voelt het alsof we nog altijd op de vlucht zijn. We willen eindelijk een normaal leven starten. Dat zou ook beter zijn voor de Belgische... klik om verder te gaan »

vlnr Muhammad Kabir, Zarifa met jongste zoontje, Zeinab en Idress  © Pieter Stockmans

‘Overal opgejaagd’ 

Een zwangere vrouw en een man, met een dochtertje van zes en een zoontje van acht. Te voet over bergen, in smokkelbootjes over rivieren en zeeën, onderweg elkaar kwijtgeraakt, geslapen in Griekse en Belgische parken, geslagen door Griekse fascisten en politie. Om uiteindelijk in België te worden afgewezen omdat ze een ‘intern vluchtalternatief’ in Afghanistan hebben. Voor ze naar Europa vluchtten, leefden ze immers een half jaar ondergedoken in de hoofdstad Kaboel. Het bezette gebouw in de Troonstraat was hun laatste hoop. Maar ook daar vonden ze politie in plaats van erkenning en begrip.

Hoe was je leven in Afghanistan?

Muhammad: ‘Toen ze... klik om verder te gaan »

Het gezin woont in een appartement in Merksem  © Pieter Stockmans

‘Geen woorden kunnen de gruwel van onze vluchtroute beschrijven’

Hamid en Suniya kwamen in 2009 na een lange, traumatiserende reis uit Afghanistan in België aan. Wat volgde was een verderzetting van het hindernissenparcours waaraan ze zich sinds hun vlucht hadden gewaagd. We ontmoeten hen, vele psychische verwondingen later, in hun woning in Antwerpen. Hamid begint voorzichtig aan zijn verhaal, maar al gauw zit hij op het puntje van zijn zetel, vol woede en onbegrip. Suniya houdt zich bezig met de twee kleine kindjes die luidruchtig door het huis hollen.

Hoe was je leven in Afghanistan?

Suniya: ‘Op mijn vijfde huwelijkte mijn vader me uit aan de zoon van onze... klik om verder te gaan »

vlnr Zahir, Benin, Hussein en Zahra  © Pieter Stockmans

‘België stuurde mijn zoon terug naar Afghanistan, zonder documenten. Hij is al vier maanden spoorloos’ 

Zahir vluchtte met zijn vrouw Zahrah en hun kinderen Hussein en Benin naar België. Fazelrabi en zijn vrouw Najila zijn al wat ouder en sukkelen met een zwakke gezondheid. Ze kwamen hier toe met hun kinderen Simin, Javad en Farhat. We spreken hen in het bezette gebouw in de Brusselse Troonstraat, een paar dagen voor de ontruiming op 27 september 2013. Ze wonen er met twee andere gezinnen in een piepklein kamertje. Een medische regularisatie die weer werd ingetrokken. Een oude vrouw met ‘complexe epilepsie met bewustzijnsverlies’ die naar Afghanistan terug moet. Een zoon die naar Afghanistan werd... klik om verder te gaan »

vlnr Habiba, Fatima, Mahya, Mobina en Javad  © Pieter Stockmans

‘Als België ons afwijst omdat we niet van Afghanistan zouden komen, waarom deporteren jullie ons dan naar dat land?’ 

In het bezette gebouw in de Brusselse Troonstraat spreken we met enkele gezinnen in een klein kamertje. Een paar dagen voor de ontruiming op 27 september 2013. Tussen de vier muren en de zes bedden hangt de hoop van dertien mensen, kinderen, jongeren, ouderen en zelfs bejaarden. Zij vonden in geen enkele procedure in België gehoor. Na de ontruiming van het gebouw verloren we alle contact met hen. Ontmoet vandaag Mahya, haar zusje Fatima en hun ouders Javad en Habiba. Het gesprek verloopt in het Nederlands.

Hoe was je leven in Afghanistan?

Mahya (14... klik om verder te gaan »

Jozef Hertsens (VLOS) bij Afghaanse jongeren aan bezet gebouw in Brusselse Troonstraat Jozef Hertsens (VLOS) bij Afghaanse jongeren aan bezet gebouw in Brusselse Troonstraat

‘Het gesloten centrum voelt als een val, een dodencel’ 

Met twee andere Afghaanse jongeren komt Jamal de spreekkamer van het gesloten centrum binnen. Stoer en lachend nemen ze plaats aan de tafel. Maar als de andere jongens weer weggaan, laat Jamal in zijn hoofd en hart kijken. De blik in zijn ogen verandert. Hij beeft, spreekt snel en vol verontwaardiging in vlot Nederlands. Jamal is al vier jaar in België. Hij was één van de actievere helpers bij onze lidorganisatie Vluchtelingen Ondersteuning Sint-Niklaas (VLOS). Zijn familie woont in Pakistan, niet in Afghanistan. ‘Ik kan niet aan Afghanistan denken. Ik heb gevochten en ben bijna gestorven om in België een leven te kunnen opbouwen.’

... klik om verder te gaan »

Slaapzaal in een Belgisch gesloten centrum  © Nick Hannes

‘Tijdens het tweede asielinterview vroeg ik: kan je me alsjeblieft hier vermoorden?’ 

In het gesloten centrum ontmoeten we een Afghaanse jongen die zich in dezelfde penibele situatie bevindt als de gemediatiseerde Navid Sharifi. We horen deze keer geen West-Vlaamse, maar een Antwerpse tongval. Bovendien behoort hij tot de sterk vervolgde etnische Hazara-minderheid, volgens de richtlijnen van de VN-vluchtelingenorganisatie, UNHCR een risicogroep in Afghanistan. Toch wordt hij binnenkort op het vliegtuig gezet, naar Afghanistan. Faisal’s gezicht verscheen nergens in de media. Voor hem werden geen petities gestart. Hij blaakt niet van zelfvertrouwen zoals Navid. Kwetsbaar, angstig en fragiel zat hij... klik om verder te gaan »

In een Belgisch gesloten centrum  © Nick Hannes

‘In België zocht ik erkenning en begrip, maar vond ik afwijzing en opsluiting’

Op zijn zestiende alleen in België aangekomen. Zes keer asiel gevraagd, om niet op straat te hoeven slapen. Want daar had hij in Griekenland, Italië en Frankrijk trauma’s aan overgehouden. In België kreeg Elias te horen dat zijn vader werd vermoord en zijn moeder aan een hartaanval overleed. De rest van zijn familie woont in Iran. Elias woonde slechts twee jaar van zijn leven in Afghanistan, genoeg om vervolgd te worden door Taliban. België gelooft niet dat hij die tijd in Kaboel was. Tijdens de betoging van 25 september 2013, Elias’ laatste hoop, gebeurde iets dat hij nooit had verwacht: de politie pakte hem op om hem... klik om verder te gaan »