Nieuws

Refugee Walk 2019 breekt alle records

Vandaag, zondag 29 september, organiseert Vluchtelingenwerk voor de vierde keer de Refugee Walk. En deze vierde editie breekt alle records. Meer dan 1500 mensen stappen mee en haalden meer dan 333 000 euro op. Zo'n 5000 mensen deden een gift aan de verschillende deelnemers. Gewoonweg fantastisch en een warm signaal van solidariteit met mensen op de vlucht.

Een broodnodig signaal ook om de komende maanden verder de rechten van mensen te verdedigen en mensen te helpen in hun zoektocht naar bescherming voor oorlog, geweld en vervolging, veilige toegang tot Europa, hun zoektocht naar correcte én begrijpelijke informatie, en een dak boven hun hoofd.

Want terwijl 1500 mensen vandaag 40 km wandelen uit solidariteit in en rond Leuven, leggen de onderhandelaars de laatste hand aan het Vlaamse regeerakkoord. De echo’s die we daar de voorbije weken over kregen staan haaks op de warmte en solidariteit die we hier vandaag zien. Die echo’s wijzen op een politiek die verglijdt naar een samenleving met eerste- en tweederangsburgers. Maar vandaag wandelen hier 1500 mensen om te tonen dat mensen op de vlucht ook meetellen. Dat ook zij onze mensen zijn.

Met de steun van alle deelnemers, met de steun van iedereen die hen gesponsord heeft en met de steun van onze lidorganisaties, partners en duizenden vrijwilligers die zich dagelijks inzetten voor mensen op de vlucht, zet Vluchtelingenwerk haar werk verder. Wij blijven ijveren naar menselijke waardigheid als uitgangspunt van elke beleidsmaker, elke politicus en elke mens.

We willen dat er wordt ingezet op solidariteit, kansen, eerlijke procedures en een menswaardige behandeling van mensen op de vlucht. Niet dat wordt ingezet op chaos en polarisatie.

We willen dat er wordt ingezet op veilige toegang naar Europa. Niet dat mensen sterven op de Middellandse zee.

Wij willen dat er wordt ingezet op kwalitatieve opvang, waar mensen op de vlucht rust en begeleiding kunnen vinden. Niet dat zij bij aankomst in België in tenten en containers moeten verblijven.

Wij willen dat iedereen de kans krijgt om deel te worden van onze samenleving. Niet dat mensen worden uitgesloten.

Want integratie slaagt pas als alle mensen het gevoel hebben erbij te horen.

We zetten hier vandaag allemaal samen de stappen om dit te tonen.

We willen iedereen die meewerkt, mee stapt en die samen met ons deze Refugee Walk mogelijk maakt ontzettend bedanken!

Jij kan nog steunen!

Wil jij hier nog je steentje aan bijdragen? Nog tot eind oktober kan je de deelnemers van de Refugee Walk blijven steunen via www.refugeewalk.be

Sfeerbeelden

Klik hier voor het fotoalbum van fotograaf Jan Crab

In de pers

 

 

Waarom vragen mensen asiel aan als ze al erkend zijn als vluchteling

Het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen maakte bekend dat onder meer Syriërs, maar ook Irakezen, Eritreeërs en Afghanen die de voorbije jaren al in een ander Europees land asiel hebben gekregen, alsnog naar België komen om hier opnieuw asiel te vragen. In juli ging het om 156 verzoekers, in augustus om 113. Maar waarom vragen mensen bij ons asiel aan als ze elders al erkend zijn als vluchteling? 

Mensen die al in een Europese lidstaat een beschermingsstatus hebben gekregen kunnen nog steeds asiel aanvragen in België. De Belgische vreemdelingenwet bepaalt dat het commissariaat hun aanvraag via een ontvankelijkheidsprocedure behandelt. Dit betekent dat het commissariaat hun aanvraag sneller behandelt.

De asieldienst zal dan nagaan of de status die zij in de andere lidstaat hebben daadwerkelijk is, zijnde actueel en voldoende. Doorgaans zal de asieldienst die persoon geen nieuwe status geven in België. Tenzij de verzoeker bijvoorbeeld kan aantonen dat de levensomstandigheden in de andere lidstaat een onmenselijke en vernederende behandeling zou uitmaken in de zin van artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

Het gaat dus om een hoge drempel. Zo konden bijvoorbeeld kwetsbare families, waarvan familieleden een medische problematiek hadden, en reeds in Griekenland een beschermingsstatus hebben, toch nog een beschermingsstatus krijgen in België.

Om zulke secundaire bewegingen tegen te gaan is er nood aan een geharmoniseerd Europees asielbeleid van hoge kwaliteit. Vandaag is de kwaliteit van de asielprocedure en opvang van asielzoekers te verschillend tussen de lidstaten. Ook de situatie en rechten van mensen eens ze wel een beschermingsstatus hebben lopen sterk uiteen binnen de Europese Unie.

Eens mensen een status hebben verkregen in bepaalde EU-lidstaten zoals Griekenland, Italië en Bulgarije kunnen zij terechtkomen in een slechtere situatie dan asielzoekers. Ze worden na het verkrijgen van hun beschermingsstatus vaak aan hun lot overgelaten. Het VN-Vluchtelingenverdrag en de Europese Kwalificatierichtlijn bevatten wel een aantal minimumnormen over de sociale rechten van erkende vluchtelingen, zoals toegang tot sociale zekerheid of integratieprogramma’s. Het VN-Vluchtelingenverdrag stelt ook dat de verdragsstaten vluchtelingen  op dezelfde wijze moeten behandelen als nationale onderdanen. Maar zelfs al zouden er gelijke rechten op papier zijn, dan is dat nog niet zo in de praktijk.

Aangezien vluchtelingen en mensen met een beschermingsstatus vaak nog niet of niet voldoende de taal spreken, of er geen aangepaste integratieprogramma’s zijn, kan het voor hen bijzonder moeilijk zijn om in hun levensonderhoud te voorzien. Bovendien hebben vluchtelingen een beperkter sociaal netwerk dan nationale onderdanen, waardoor ze moeilijker kunnen wegraken uit mensonwaardige omstandigheden. Uitbuiting op de arbeidsmarkt en discriminatie komen vaker bij deze mensen.[1] Een individueel onderzoek blijft dan ook steeds noodzakelijk.

Maar ook beleidsniveau moeten de EU-lidstaten aangemoedigd worden om goede integratieprogramma’s en ondersteuning te bieden, en daarvoor ook de nodige middelen krijgen.

Één manier om deze secundaire bewegingen aan te pakken is de mogelijkheid voor begunstigden van internationale bescherming om zich na erkenning makkelijker in de EU te kunnen verplaatsen, net zoals EU-burgers dat kunnen. Eens asielzoekers een beschermingsstatus hebben verkregen moeten ze de mogelijkheid hebben om naar een andere lidstaat te verhuizen als ze daar bijvoorbeeld een economische activiteit kunnen uitoefenen. Dat kan bijvoorbeeld door het vrij verkeer van begunstigden van internationale bescherming te bewerkstelligen, of door hen sneller en makkelijker het statuut van langdurig ingezetene toe te kennen. Dat veronderstelt dat de beschermingsstatus verkregen in één lidstaat, ook wordt erkend in andere lidstaten.[2]

Op onze juridische helpdesk krijgen wij meermaals de vraag van Belgische werkgevers, die mensen die elders al een beschermingsstatus hebben, te werk willen stellen maar op juridische obstakels botsen omdat de status niet wordt erkend door België. Op Europees niveau een regeling uitwerken kan dus voor iedereen een meerwaarde zijn.

Als we van migratie een succesverhaal willen maken, dan moeten de mensen ook de kans krijgen om zich ook daadwerkelijk te integreren op een plaats waar ze een economische meerwaarde kunnen realiseren.                         


[1] Rafael Baroch en Oscar Lemmens, Interstatelijk vertrouwensbeginsel en niet-ontvankelijkheidsverklaring: Statushouders zonder bescherming, Asiel & Migrantenrecht, 2018, nr.10.

[2] Dergelijke aanbevelingen werden ook al geformuleerd in een studie aan het LIBE Committee: E.Guild, C. Costello, M. Garlick, V. Moreno-Lax, ML. Mouzourakis, New approaches, Alternative Avenues and Means of Access to Asylum Procedures for Persons seeking International Protection, Study requested by the Committee on Civil Liberties, Justice and Home Affairs, 2014; en door Amnesty International European Institutions Office, Position Paper on the proposed Dublin reform, 25 November 2016, p.4)

Postkaarten voor Syrië

Sophie, een student Schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Oudenaarde, maakte een schilderij en verschillende postkaartjes over Syrië die ze nu verkoopt. De opbrengst schenkt ze aan Vluchtelingenwerk Vlaanderen. De verkoop is goedgekeurd door stad Oudenaarde en loopt tot 22 augustus 2020.

Sophie: 'Ik vroeg me af of ik iets kon doen om een verschil te maken voor mensen in deze moeilijke omstandigheden. Zo kwam ik bij 'Bedankt aan iedereen voor het steunen en samen een hart te hebben voor vluchtelingen!' het idee om een schilderij te maken voor Syrië, het land dat zo mooi was. Dit schilderij, en postkaartjes die ik daarvan heb laten maken, wil ik verkopen en de opbrengst volledig schenken aan Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Bedankt aan iedereen voor het steunen en samen een hart te hebben voor vluchtelingen!'

Prijzen

Je kan haar project al steunen vanaf €2 door het kopen van een kaartje.

Voor €5 krijg je 3 kaartjes.

Voor €10 krijg je 8 kaartjes.

Bestellen

Kaartjes bestellen of op het schilderij bieden, kan gemakkelijk door een mailtje te sturen naar postkaart.voor.syrie@gmail.com of via een persoonlijk bericht op haar Facebookpagina.