-
Acht jaar lang mocht Noera niet werken. Twee jaar na de regularisatie kocht het gezin een huis.
In 2001 liet Noera samen met de partner en hun vijfjarige zoon een mandarijnplantage achter in Abchazië, een regio in de Kaukasus. Na jaren van conflict en onveiligheid zagen ze er geen toekomst meer voor hun gezin. Ze besloten alles achter te laten en naar België te vluchten.
Na een lange en moeilijke reis kwamen ze aan in Brussel. Via een opvangcentrum in Yvoir belandden ze uiteindelijk in Strombeek-Bever, waar ze een kleine woning vonden.
Daar hoopten ze een nieuw leven op te bouwen. Maar eerst moesten ze wachten. Acht jaar lang.
Een toekomst voorbereiden die maar niet kon beginnen
Noera en het gezin bleven niet bij de pakken zitten. Ze leerden Nederlands, volgden opleidingen en bijscholingen en bouwden een netwerk op in Grimbergen. Ondertussen werden ook hun twee jongste kinderen geboren.
Toch bleef een belangrijke deur gesloten: die naar de arbeidsmarkt.
Acht jaar lang mochten Noera en de partner niet werken. Op bepaalde momenten verbleven ze zelfs zonder wettig verblijf in België, zonder enige vorm van uitkering.
Stel je voor: je leert de taal, volgt opleidingen en bent klaar om aan de slag te gaan. Maar je krijgt de kans niet.
Gelukkig konden ze rekenen op de steun van de Onthaalgroep Vluchtelingen Grimbergen. De vrijwilligers hielpen het gezin om de moeilijke jaren door te komen.
"Gelukkig was er de Onthaalgroep Grimbergen die ons ondersteunde", getuigt Noera.
In 2008 veranderde alles
Na acht jaar wachten kwam eindelijk het verlossende nieuws. Noera en het gezin kregen een verblijfsvergunning.
En wat al die jaren onmogelijk was geweest, werd plots werkelijkheid.
Dankzij hun kennis van het Nederlands en de opleidingen die ze hadden gevolgd, konden beide volwassenen meteen aan de slag. De ene vond werk als plaatslager in een grote garage, de andere als bediende in een plaatselijke supermarkt.
In 2010, amper twee jaar na hun regularisatie, kochten ze een huis in Grimbergen.
"Voor ons begon het echte leven in België", vertelt Noera.
Ook hun kinderen bouwden er hun toekomst uit. Op het moment van de oorspronkelijke getuigenis was de oudste afgestudeerd als ingenieur, werkte de middelste zoon als elektricien en studeerde hun dochter rechten aan de VUB.
Het gezin had niet alleen een eigen plek gevonden, maar ook de zekerheid om verder te bouwen aan hun toekomst.
Wat als Noera die kans acht jaar eerder had gekregen?
Het verhaal van Noera toont hoe groot het verschil kan zijn tussen willen en mogen.
Acht jaar lang investeerde het gezin in een toekomst in België. Ze leerden de taal, volgden opleidingen, zorgden voor hun kinderen en vonden hun plaats in de gemeenschap. Maar zolang ze geen verblijfsvergunning hadden, bleven belangrijke mogelijkheden buiten bereik.
Hun regularisatie veranderde niet wie ze waren. Ze maakte wel mogelijk wat ze al jaren wilden: zelfstandig keuzes maken en met meer zekerheid een toekomst uitbouwen.
En precies daarover gaat het.
Ook vandaag leven er in België mensen zonder wettig verblijf. Mensen die hier wonen, relaties opbouwen, talenten hebben en plannen maken. Maar voor wie de onzekerheid over hun verblijfsstatus een enorme impact heeft op hun dagelijks leven en hun toekomst.
Een verblijfsstatus bepaalt niet wat iemand waard is. Maar wel welke kansen iemand krijgt