Wanneer mensen internationale bescherming vroegen in België, legden we uit wat hen te wachten stond, bereidden we hen voor op hun eerste interview en hielpen we hen hun weg te vinden in een complexe procedure.
Wanneer procedures vastliepen of rechten onder druk kwamen te staan, boden we juridische ondersteuning en zetten we stappen om mensen hun rechten te laten gelden.
Wanneer regels en praktijken mensen uitsluiten of ongelijk behandelen, ondernemen we samen met partners en advocaten juridische stappen en werken we aan structurele verandering.
In 2025 kregen we steeds vaker gezinnen over de vloer met een M-status: mensen die al internationale bescherming kregen in een ander Europees land. Op papier betekende die status bescherming. In de praktijk niet.
Het ging vooral om gezinnen die eerder asiel kregen in Griekenland, maar daar systematisch uitgesloten werden van opvang, inkomen en basisvoorzieningen. Terugkeer betekende geen veiligheid, maar dakloosheid — ook voor kinderen.
Die realiteit werkte door tot in België. Gezinnen met een M-status werden hier uitgesloten van opvang, omdat ze zogenaamd al beschermd waren, terwijl die bescherming in de praktijk niet bestond.
Wij brachten dit structurele probleem aan het licht via individuele begeleiding, signalen vanuit het terrein, juridische analyse en volgehouden communicatie richting politiek, administratie en media.
Toen overleg geen oplossing opleverde, stapten we samen met betrokken gezinnen naar de arbeidsrechtbank. Die juridische stap was een keerpunt. De combinatie van juridische druk en communicatie werkte. Gezinnen kregen opnieuw toegang tot opvang. Voor tientallen families betekende dit opnieuw stabiliteit, veiligheid en toekomstperspectief voor hun kinderen.
Wanneer mensen in beweging wilden komen voor bescherming en menswaardigheid, maakten we solidariteit zichtbaar via vrijwilligers, lokale initiatieven en campagnes.
