-

Zestien jaar na haar vlucht kreeg Ada verblijfszekerheid. Vandaag bouwt ze haar toekomst uit in België.

Toen Ada in 1990 uit Kosovo vluchtte, liet ze haar ouders achter. Samen met haar jongere broer en zus kwam ze naar België, zonder te weten wanneer ze haar familie zou terugzien. Pas in 2006 kreeg ze haar verblijfsdocumenten. Dankzij de mensen die haar onderweg steunden, vond ze de kracht om opnieuw vooruit te kijken.

Een brief schrijven, er een foto bij stoppen en hopen dat die ooit bij je familie terechtkomt. Voor Ada was het jarenlang de enige manier om contact te houden met haar ouders in Kosovo. In 1990 vluchtte ze samen met haar jongere broer en zus voor het geweld in haar thuisland. 

Haar ouders bleven achter. Smartphones en videogesprekken bestonden nog niet. Ze schreven brieven, voegden foto's toe en gaven die mee aan mensen die het contact met hun familie konden helpen onderhouden. Zeven jaar lang hielden ze op die manier contact.

Een nieuw leven opbouwen begint niet bij nul

In België probeerde Ada opnieuw haar weg te vinden. Maar dat verliep niet vanzelf. De onzekerheid over haar verblijfssituatie en het gemis van haar familie wogen zwaar.

In die moeilijke periode leerde ze de Onthaalgroep Vluchtelingen Grimbergen kennen. De vrijwilligers hielpen haar niet alleen bij praktische uitdagingen, maar gaven haar ook het vertrouwen om verder te gaan.

"Door de mensen van de Onthaalgroep Grimbergen vond ik een appartement en de kracht terug om verder te gaan", vertelt Ada.

Die steun betekende veel. Ada wilde Nederlands leren, werk zoeken en een gezin opbouwen. Stap voor stap probeerde ze haar toekomst opnieuw vorm te geven.

In 2006 kreeg Ada haar verblijfsdocumenten

Zestien jaar na haar vertrek uit Kosovo kwam er een belangrijke verandering. In 2006 werd Ada geregulariseerd en kreeg ze haar verblijfsdocumenten. Ada bleef investeren in haar toekomst. Ze stichtte een gezin en kreeg drie kinderen.

 Werk vinden bleek niet eenvoudig, zeker niet met de zorg voor haar kinderen. Toch wilde ze zich blijven ontwikkelen. Ze volgde een opleiding om met kleuters te werken. Dankzij de begeleiding van een mentor kon ze die opleiding succesvol afronden.

Het was opnieuw een ontmoeting die voor Ada een verschil maakte.

"Het zijn de mensen die je op je pad tegenkomt die zeer belangrijk zijn", zegt ze.

Thuis in België, verbonden met Kosovo

Ada bouwde met haar gezin een leven op in België. Op het moment van haar oorspronkelijke getuigenis gingen haar kinderen hier naar school en deden ze het goed. Het gezin woonde in een sociale woning en keek positief naar de toekomst.

Maar een nieuw leven opbouwen betekent niet dat het oude verdwijnt.

Haar vader kwam regelmatig op bezoek. Haar moeder overleed tijdens de coronapandemie in Kosovo. Het verdriet om haar verlies en de afstand tot haar geboorteland bleven deel uitmaken van Ada's leven.
Ze beschrijft het als leven in twee werelden. Een gevoel waarmee ze gaandeweg vrede heeft leren vinden.

Haar kinderen zien hun toekomst in België. Ook voor Ada is België de plek geworden waar ze haar leven verder uitbouwt.

Verblijfszekerheid opent deuren. Solidariteit helpt mensen erdoorheen.

Ada's verhaal gaat over veel meer dan verblijfsdocumenten. Het gaat over familie, gemis, doorzettingsvermogen en de mensen die op het juiste moment een hand uitsteken.

Haar regularisatie in 2006 was een belangrijke stap naar een toekomst met meer zekerheid. Maar ook de solidariteit van de mensen rondom haar maakte een verschil. Van de vrijwilligers die haar hielpen een woning te vinden tot de mentor die haar tijdens haar opleiding begeleidde.

Het toont hoe belangrijk het is dat mensen niet jarenlang in onzekerheid moeten leven. Dat ze de kans krijgen om hun toekomst vorm te geven, hun talenten te ontwikkelen en hun eigen keuzes te maken.
Want niemand zou eerst moeten bewijzen wat die waard is om perspectief te verdienen.